Dlaczego żaden kraj nie ma prawa regulującego robota idącego twoją ulicą

Na początku marca 2026 roku humanoidalny robot o imieniu Edward Warchocki przeszedł ulicami Warszawy i Poznania. Przekraczał przejścia dla pieszych, gdy kierowcy gapili się na niego. Próbował wejść do Centrum Nauki Kopernik bez biletu. Pozował do zdjęć z nieznajomymi na chodniku. Wszędzie, gdzie się pojawił, jego kamery głębi tworzyły trójwymiarowe mapy każdej twarzy, ściany i drzwi w zasięgu. Jego LiDAR skanował otoczenie z prędkością 200 000 punktów na sekundę. Jego macierz mikrofonów nagrywała każdy pobliski głos.

Nikt go nie zatrzymał. Nikt nie zapytał, co nagrywa. Nikt nie sprawdzał, dokąd trafiają dane.

Trzy tygodnie później, 25 marca, ten sam robot wszedł do polskiego Sejmu, wygłosił formalne przemówienie i przeszedł przez korytarze jednego z najbardziej wrażliwych budynków rządowych w Europie. Politycy śmiali się i robili sobie selfie. Internet oszalał.

Historia wizyty Edwarda Warchockiego w Sejmie została opowiedziana, w tym przez nas. Ale Sejm był tylko najbardziej dramatycznym rozdziałem dłuższej historii. Zanim robot wszedł do parlamentu, spędził tygodnie chodząc przez przestrzenie publiczne i zbierając dane sensoryczne od każdej napotkanej osoby. I to jest część, o której nikt nie mówi: nie to, co zdarzyło się wewnątrz parlamentu, ale to, co zdarzyło się na chodniku.

Bo na chodniku nie ma nawet pozoru kontroli bezpieczeństwa.

Pytanie, którego nikt nie zadaje

Gdy kamera CCTV filmuje cię na ulicy w Londynie, istnieje administrator danych. Policja metropolitalna, lokalna rada lub właściciel sklepu obsługuje tę kamerę, a na mocy brytyjskiego RODO mają prawny obowiązek poinformowania cię o nagrywaniu, wyjaśnienia dlaczego, ograniczenia tego, co przechowują, i usunięcia danych, gdy cel zostanie spełniony. Muszą być wywieszone znaki. Muszą być przeprowadzone oceny skutków. Istnieje ramy. Może niedoskonałe, ale istnieje.

Gdy humanoidalny robot filmuje cię na ulicy w Warszawie kamerami głębi, które rejestrują trójwymiarową geometrię twojej twarzy, żadne równoważne ramy nie mają zastosowania. Nie ma znaku. Nie ma administratora danych w żadnym znaczącym sensie. Osoba obsługująca robota może nawet nie wiedzieć, które czujniki są aktywne. Oprogramowanie producenta uruchamia 26 usług daemon przy starcie, z których kilka przesyła dane do serwerów w Chinach co pięć minut. Właściciel nie może wyłączyć tych usług.

Kim więc jest administrator danych? Osobą trzymającą joystick? Firmą, która zbudowała osobowość AI? Producentem, którego oprogramowanie decyduje, co jest transmitowane? Dostawcą chmury obsługującym backend konwersacyjny? Zgodnie z RODO ktoś musi być administratorem danych, gdy przetwarzane są dane osobowe. W praktyce nikt nim nie jest.

Mapa luki: rozporządzenie po rozporządzeniu

Unia Europejska ma najbardziej kompleksowe ramy regulacji technologii na świecie. Trzy główne akty prawne mogłyby, teoretycznie, regulować humanoidalnego robota idącego twoją ulicą. Przyjrzyjmy się każdemu z nich i zobaczmy dokładnie, gdzie zawodzą.

RODO: ramy ochrony prywatności, które zapomniały o robotach

Ogólne rozporządzenie o ochronie danych, wdrożone w 2018 roku, jest złotym standardem prawa ochrony danych. Ma zastosowanie do wszelkiego przetwarzania danych osobowych przez jakikolwiek podmiot działający w UE. Robot z kamerami i mikrofonami w przestrzeni publicznej przetwarza dane osobowe. RODO powinno mieć zastosowanie. Teoretycznie ma.

W praktyce nie działa.

RODO zostało zaprojektowane dla organizacji, które świadomie przetwarzają dane osobowe: firm prowadzących strony internetowe, szpitali zarządzających dokumentacją pacjentów, banków obsługujących informacje finansowe. Te podmioty wiedzą, że są administratorami danych. Mają działy compliance. Składają DPIA jako standard.

Operator humanoidalnego robota to zazwyczaj osoba prywatna, mała firma lub zespół badawczy. Kupili robota. Włączyli go. Poprowadzili nim przez ulicę. W żadnym momencie nikt nie powiedział im, że są teraz administratorami danych na mocy europejskiego prawa, podlegającymi karom do 20 milionów euro lub 4% globalnych obrotów.

Wytyczne Europejskiej Rady Ochrony Danych z 2019 roku dotyczące monitoringu wizyjnego wyraźnie odnoszą się do kamer CCTV w przestrzeni publicznej. Wymagają od administratorów przeprowadzania DPIA, umieszczania oznaczeń, ograniczania przechowywania i uzasadniania przetwarzania na podstawie artykułu 6. Ale te wytyczne zostały napisane dla stałych kamer zamontowanych na budynkach. Nie uwzględniają mobilnej platformy sensorycznej przechodzącej przez tłum, zbierającej trójwymiarowe dane biometryczne, z oprogramowaniem, które autonomicznie przesyła informacje na serwery w innym kraju.

AI Act: ramy ryzyka z luką dotyczącą mobilności

Unijny AI Act, sfinalizowany w 2024 roku, jest pierwszą na świecie kompleksową regulacją AI. Klasyfikuje systemy AI w czterech poziomach ryzyka: niedopuszczalne, wysokie, ograniczone i minimalne. Zakazany poziom zabrania zdalnej identyfikacji biometrycznej w czasie rzeczywistym w przestrzeniach publicznie dostępnych, z wąskimi wyjątkami dla organów ścigania.

Tu robi się interesująco. Jeśli system nawigacyjny humanoidalnego robota używa jakiejkolwiek formy rozpoznawania twarzy, nawet jako część unikania przeszkód lub wykrywania ludzi, wyzwalany jest zakaz z artykułu 5 AI Act. Robot nie powinien być w stanie robić tego w przestrzeni publicznej.

Ale AI Act skupia się na celowych systemach AI wdrożonych w określonych celach. Reguluje oprogramowanie, nie sprzęt. Robot idący ulicą nie “wdraża systemu identyfikacji biometrycznej”. Chodzi. Fakt, że jego zestaw czujników może rejestrować dane jakości biometrycznej, jest zgodnie z obecnym brzmieniem skutkiem ubocznym, a nie głównym celem.

AI Act ma też problem z harmonogramem. Jego przepisy są wdrażane stopniowo w latach 2024-2027. Zakazane praktyki na podstawie artykułu 5 stały się egzekwowalne w lutym 2025 roku. Ale wymogi dla systemów wysokiego ryzyka, oceny zgodności i mechanizmy nadzoru rynku nie mają pełnego zastosowania do sierpnia 2027 roku. Humanoidalne roboty są już na ulicy. Infrastruktura regulacyjna jest o lata opóźniona.

Cyber Resilience Act: ustawa o sprzęcie, która przybywa za późno

Cyber Resilience Act, przyjęty w listopadzie 2024 roku, bezpośrednio odnosi się do rodzajów problemów z bezpieczeństwem sprzętowym udokumentowanych w Unitree G1. Wymaga, by produkty z elementami cyfrowymi sprzedawane w UE spełniały obowiązkowe wymogi cyberbezpieczeństwa, w tym bezpieczne konfiguracje domyślne, terminowe aktualizacje bezpieczeństwa i procesy ujawniania podatności.

Udokumentowane podatności Unitree G1 - wspólne klucze szyfrowania dla całej floty, nieudokumentowane tylne wejście CloudSail, niezaszyfrowane wewnętrzne magistrale danych, transmisja telemetrii bez zgody - prawdopodobnie nie spełniałyby tych wymogów.

Problem: obowiązki raportowania Cyber Resilience Act nie zaczynają obowiązywać do września 2026 roku. Pełna zgodność nie jest wymagana do grudnia 2027 roku. Każdy Unitree G1 działający obecnie w Europie został sprzedany zanim ustawa ma zastosowanie. A Akt nie zawiera przepisów dotyczących retroaktywnej oceny produktów już obecnych na rynku.

Poza Europą: globalny regulacyjny pustkowia

Jeśli UE, z trzema nakładającymi się ramami, nie może objąć tego scenariusza, reszta świata jest w znacznie gorszej sytuacji.

Stany Zjednoczone: brak federalnych ram

Stany Zjednoczone nie mają federalnej ustawy o prywatności porównywalnej z RODO. Najbliższy odpowiednik, American Data Privacy and Protection Act, nie przeszedł w 2022 roku i nie został ponownie wprowadzony. Stanowe przepisy o prywatności, takie jak California Consumer Privacy Act (CCPA), mają zastosowanie do firm zbierających dane konsumentów, nie do robotów chodzących po ulicy.

USA podjęły jedną ukierunkowaną akcję. W marcu 2026 roku dwupartyjny American Security Robotics Act został wprowadzony, by zakazać federalnych zamówień na chińskie humanoidalne roboty. Odnosi się to do problemu rządowego łańcucha dostaw, ale nic nie robi w sprawie komercyjnych robotów działających w przestrzeniach publicznych. Unitree G1 chodzący przez Times Square podlega dokładnie zerowym konkretnym regulacjom.

Federalna Komisja Handlu ma ogólne uprawnienia w zakresie nieuczciwych i zwodniczych praktyk handlowych, które teoretycznie mogłyby być stosowane do nieujawnionego zbierania danych przez robota. Ale FTC nigdy nie podjęła takiego działania, nie ma wytycznych dotyczących humanoidalnych robotów i działa w harmonogramach mierzonych w latach, nie tygodniach.

Chiny: 20 000 robotów, jedna ustawa o wywiadzie

Podejście Chin jest lustrzanym odbiciem Europy. Tam gdzie Europa ma rozległe regulacje i brak egzekwowania, Chiny mają minimalne regulacje skierowane do obywateli i rozległy dostęp państwa.

Ministerstwo Przemysłu i Informatyzacji Chin opublikowało Wytyczne dotyczące innowacji i rozwoju humanoidalnych robotów w 2023 roku, które wyznaczają cele produkcji 20 000 jednostek krajowych do 2026 roku. Te wytyczne skupiają się wyłącznie na rozwoju przemysłowym. Nie zawierają żadnych przepisów dotyczących prywatności, ochrony danych ani bezpieczeństwa publicznego, gdy roboty działają w przestrzeniach cywilnych.

Chiny mają Ustawę o ochronie informacji osobistych (PIPL), uchwaloną w 2021 roku, która jest strukturalnie podobna do RODO. Wymaga zgody na przetwarzanie danych biometrycznych, nakazuje minimalizację danych i nakłada wymogi zgłaszania naruszeń. Ale PIPL ma krytyczny wyjątek: artykuł 13(4) zezwala na przetwarzanie bez zgody w przypadku “nagłych sytuacji zdrowia publicznego”, a definicja informacji osobistych w artykule 4 była interpretowana wąsko przez chińskie sądy w kontekście monitorowania przestrzeni publicznej.

Co ważniejsze, chińska Ustawa o wywiadzie narodowym z 2017 roku wymaga od wszystkich organizacji i obywateli “wspierania, pomagania i współpracy w działaniach wywiadowczych”. Stwarza to inherentne napięcie. Chińskie roboty działające w przestrzeniach publicznych na całym świecie zbierają dane sensoryczne. Chińskie prawo wymaga współpracy ze służbami wywiadowczymi. Polityka prywatności producenta stwierdza, że dane są przechowywane w Chinach. Nawet gdyby każda regulacja prywatności była doskonale egzekwowana, strukturalny konflikt pozostaje.

Japonia: pionier robotyki bez zasad dotyczących przestrzeni publicznej

Japonia jest drugim najbardziej zaawansowanym krajem w robotyce na świecie i kolebką badań nad robotami humanoidalnymi. Honda ASIMO chodził przez publiczne demonstracje we wczesnych latach 2000. Pepper SoftBanku witał klientów w tysiącach sklepów. Japońska Ustawa o ochronie informacji osobistych (APPI), zaktualizowana w 2022 roku, zapewnia ochronę prywatności porównywalną z RODO.

Ale Japonia nie ma konkretnych regulacji dotyczących robotów w przestrzeniach publicznych. Jej Strategia Robotyki z 2015 roku skupiała się na produkcji, opiece zdrowotnej i infrastrukturze. Strategia przewidywała roboty jako narzędzia działające w kontrolowanych środowiskach, nie jako autonomiczne podmioty chodzące po ulicach miast. Podejście Japonii polegało na regulowaniu według sektora (roboty medyczne, przemysłowe, dostawcze), a nie według zdolności, co oznacza, że humanoidalny robot z zestawem czujników porównywalnym z pojazdem autonomicznym wypada przez każdą szczelinę.

Korea Południowa: karta etyki, która nigdy nie powstała

Korea Południowa opracowała Kartę Etyki Robotów w 2007 roku. Była jedną z pierwszych na świecie prób stworzenia etycznych ram dla robotów współistniejących z ludźmi w życiu publicznym. Nigdy nie została formalnie przyjęta. Koreańska Ustawa o inteligentnych robotach z 2008 roku stworzyła ramy prawne dla “rozwoju i dystrybucji” inteligentnych robotów, ale skupiała się na promocji przemysłowej, a nie bezpieczeństwie publicznym czy ochronie danych.

Problem administratora danych: kto jest odpowiedzialny, gdy Edward cię nagrywa?

To nie jest abstrakcyjne pytanie prawne. Ma konkretne konsekwencje dla każdej osoby, która pojawiła się w kamerach Edwarda Warchockiego przez tygodnie jego spacerów po polskich ulicach.

Zgodnie z RODO ktoś musi być administratorem danych. Administrator danych to podmiot, który określa cele i sposoby przetwarzania danych osobowych. W przypadku Edwarda jest co najmniej pięciu kandydatów.

W tradycyjnym scenariuszu RODO byłoby to rozwiązane przez umowy. Firma zatrudnia podmiot przetwarzający w chmurze, podpisuje Umowę Powierzenia Przetwarzania Danych i role są jasne. Ale Edward nie jest firmą. Edward to projekt hobbystyczny, który stał się viralem. Twórcy opisali go jako “inicjatywę niekomercyjną, która miała być rodzajem żartu”. Nie ma umów powierzenia, rejestrów przetwarzania, informacji o prywatności ani inspektora ochrony danych.

Najbardziej niepokojąca warstwa to sama Unitree. Nawet gdyby twórcy wyłączyli każdy nieistotny czujnik, nawet gdyby nigdy nie przechowali żadnej klatki nagrania z kamery, usługa telemetrii na poziomie oprogramowania G1 działa niezależnie. Przesyła dane na serwery MQTT pod adresami IP 43.175.228.18 i 43.175.229.18 co pięć minut. Właściciel nie może jej wyłączyć. Oznacza to, że Unitree jest de facto administratorem danych dla jakichkolwiek danych telemetrii zbieranych przez robota, a jednak Unitree nie ma przedstawiciela w UE, infrastruktury zgodności z RODO ani polityki prywatności stwierdzającej wprost: “Twoje informacje będą przechowywane w Chińskiej Republice Ludowej”.

Co się dzieje, gdy na ulicach jest 20 000 robotów

Edward Warchocki to jeden robot. Jest niezwykły, bo jest widoczny i stał się viralem. Ale problem, który ilustruje, jest bliski dramatycznego skalowania.

Chińskie MIIT ma cel 20 000 krajowych wysyłek humanoidalnych robotów w 2026 roku, prawie dwa razy więcej niż w 2025 roku. Goldman Sachs prognozuje między 250 000 a milionem humanoidalnych robotów wdrożonych globalnie do 2035 roku. Te roboty nie będą wszystkie w fabrykach. Cała komercyjna teza robotyki humanoidalnej polega na tym, że te maszyny będą działać w ludzkich przestrzeniach: magazynach, szpitalach, sklepach detalicznych, publicznych ulicach.

Każdy z tych robotów będzie nosił czujniki porównywalne lub przekraczające zestaw Unitree G1. Będą mapować każdą przestrzeń, w którą wejdą. Będą nagrywać każdą twarz, którą zobaczą. Będą budować trójwymiarowe modele dzielnic, układów sklepów, infrastruktury i wzorców tłumów. Indywidualnie każdy robot to problem prywatności. Łącznie są najobszerniejszą siecią nadzoru przestrzeni publicznej, jaką kiedykolwiek zbudowano, złożoną nie przez rządy, ale przez komercyjne wdrożenie robotów konsumenckich i korporacyjnych.

A oto część, która powinna niepokoić specjalistów ds. bezpieczeństwa narodowego: te trójwymiarowe mapy mają zastosowania daleko wykraczające poza nawigację. Centymetrowa mapa LiDAR wnętrza budynku jest przydatna dla robota dostarczającego paczkę. Jest też przydatna dla agencji wywiadowczych, planistów wojskowych i każdego zainteresowanego fizycznym układem wrażliwej infrastruktury. Gdy tysiące chińskich robotów buduje trójwymiarowe mapy amerykańskich, europejskich i azjatyckich miast, łączna wartość wywiadowcza jest ogromna, niezależnie od tego, czy jakikolwiek pojedynczy robot był “zaprojektowany do nadzoru”.

Pięć rzeczy, które muszą się wydarzyć

Luka między wdrożoną technologią a obowiązującym prawem nie zamknie się sama. Oto czego wymagałoby sprawne regulowanie.

1. Zdefiniuj status administratora danych dla wielostronnych systemów robotycznych

Każda jurysdykcja posiadająca ustawę o ochronie danych musi wyjaśnić, kto jest administratorem danych, gdy robot z oprogramowaniem producenta, oprogramowaniem AI innej firmy i indywidualnym operatorem zbiera dane osobowe. Najprostsze podejście: osobę wdrażającą robota publicznie uczyń głównym administratorem danych, z producentem jako współadministratorem dla wszelkich danych zbieranych lub przesyłanych przez usługi na poziomie oprogramowania sprzętowego. Tworzy to wyraźną odpowiedzialność zarówno na poziomie operatora, jak i producenta.

2. Stwórz zezwolenie na działanie robotów w przestrzeniach publicznych

Żadna jurysdykcja nie wymaga zezwolenia na obsługę humanoidalnego robota z czujnikami klasy pojazdu autonomicznego w przestrzeni publicznej. To jest nie do obrony. Większość miast wymaga zezwoleń dla dronów, artystów ulicznych i straganów z żywnością. Mobilna platforma sensoryczna z możliwościami mapowania 3D powinna wymagać co najmniej rejestracji, dowodu ukończenia DPIA oraz ujawnienia aktywnych czujników i miejsca przechowywania danych.

3. Nakazuj ujawnianie czujników i minimalizuj zbieranie danych

Osoby napotykające robota na ulicy powinny móc ustalić, co jest nagrywane. Mogłoby to być tak proste jak standardowe lampki wskaźnikowe (podobne do wskaźników nagrywania w kamerach) połączone z kodem QR prowadzącym do czytelnej maszynowo informacji o prywatności. Czujniki niewymagane do głównej funkcji robota powinny być wymagane do fizycznego wyłączenia, nie tylko wyłączenia programowego, podczas działania w przestrzeniach publicznych.

4. Bezpośrednio adresuj problem telemetrii oprogramowania sprzętowego

Gdy oprogramowanie producenta przesyła dane z robota bez wiedzy lub zgody właściciela, a właściciel nie może wyłączyć transmisji, producent prowadzi nieautoryzowane przetwarzanie danych. Powinno to być wyraźnie zakazane przez RODO, CCPA i równoważne ramy. Cyber Resilience Act zmierza w tym kierunku, ale nie ma zastosowania retroaktywnego i nie odnosi się konkretnie do trwałej telemetrii.

5. Traktuj sieci czujników robotów jako infrastrukturę krytyczną po osiągnięciu skali

Gdy liczba robotów mapujących miasto osiągnie próg, przy którym zagregowane dane stanowią kompleksowy model miejski, te dane stają się problemem bezpieczeństwa narodowego niezależnie od celu, w jakim poszczególne roboty zostały wdrożone. Ramy takie jak Komitet ds. Inwestycji Zagranicznych w USA (CFIUS) i Rozporządzenie UE o przesiewaniu bezpośrednich inwestycji zagranicznych powinny zostać rozszerzone o skumulowane dane sensoryczne flot robotów wyprodukowanych za granicą.

Niewygodna prawda o zgodzie

Pod luką regulacyjną kryje się głębszy filozoficzny problem, który warto nazwać wprost.

Cały system prawa ochrony danych jest zbudowany na koncepcji zgody. Zgadzasz się na politykę prywatności. Klikasz “akceptuję”. Przechodzisz obok znaku “Obiekt monitorowany kamerami CCTV”. Nawet gdy zgoda jest niedoskonała lub wymuszona, prawna fikcja świadomej zgody sprawia, że system funkcjonuje.

Roboty w przestrzeniach publicznych całkowicie psują model zgody. Nie możesz wyrazić zgody na filmowanie przez robota, o którym nie wiedziałeś, że tam jest. Nie możesz wyrazić zgody na mapowanie LiDAR twojej twarzy przez urządzenie, które uważałeś za ciekawostkę. Nie możesz wyrazić zgody na transmisję telemetrii do obcego kraju przez oprogramowanie, którego nigdy nie widziałeś. A nawet gdyby robot nosił znak “Nagrywa cię sześcioma kamerami i LiDARem”, prawny standard świadomej zgody wymaga, byś miał rzeczywisty wybór odmowy. Na publicznym chodniku nie masz go. Nie możesz uniknąć robota bez całkowitego opuszczenia przestrzeni publicznej.

To ten sam problem, który zabił Google Glass w 2013 roku. Ludzie czuli się nieswojo, gdy ktoś noszący okularki z kamerą filmował ich bez zgody. Nazywali użytkowników “glassholes” i produkt umarł od społecznego odrzucenia, zanim regulacje zdążyły nadążyć. Ale humanoidalne roboty są inne. Są nowatorskie i rozrywkowe. Ludzie sami do nich podchodzą. Dzieci do nich podbiegają. Dynamika społeczna, która chroniła przestrzenie publiczne przed Google Glass, nie ma zastosowania do maszyny wyglądającej uroczo, a nie groźnie.

Edward udowodnił ten punkt

Ironia historii Edwarda Warchockiego polega na tym, że przez demonstrację udowadnia dokładnie tę lukę regulacyjną, którą parlamentarzyści Konfederacji zaprosili go wskazać. Chcieli pokazać, że polskie prawo nie nadąża za robotyką. Mieli rację. Ale dowodem nie było parlamentarne przemówienie. Dowodem były trzy tygodnie przed nim, gdy robot chodził przez polskie miasta zbierając dane sensoryczne od tysięcy ludzi, a żadna instytucja tego nie zauważyła.

Żaden organ ochrony danych nie zapytał o kamery. Żaden urzędnik miejski nie zapytał o LiDAR. Żaden policjant nie zapytał o transmisję danych. Żaden regulator nie zapytał o oprogramowanie. Robot nie był niewidoczny. Miał 200 milionów wyświetleń. Był najbardziej widocznym robotem w Polsce. A mimo to ani jedna osoba na jakimkolwiek stanowisku autorytetu nie zadała podstawowego pytania: co ta maszyna nagrywa i dokąd trafiają dane?

To nie jest polska porażka. Polskie urzędy ochrony danych, UODO, są kompetentne i aktywne. Infrastruktura egzekwowania RODO istnieje. Problem polega na tym, że infrastruktura została zbudowana dla świata, w którym podmiotami przetwarzającymi dane są firmy z biurami i działami compliance, a nie chodzące roboty obsługiwane przez przedsiębiorców, którzy opisują swój projekt jako “żart”.

A Polska jest, mierząc jakimkolwiek wskaźnikiem, przed większością krajów. Ma RODO. Ma aktywne DPA. Ma polityków, którzy chcą przynajmniej dyskutować o tym problemie. Większość krajów ma mniej. Stany Zjednoczone nie mają federalnego prawa o prywatności. Japonia nie ma przepisów dotyczących robotów w przestrzeni publicznej. Chiny budują 20 000 robotów rocznie bez cywilnych ram ochrony danych, które znacząco ograniczałyby państwo.

Okno się zamyka

Nadal jest czas na zbudowanie właściwych ram. Przemysł humanoidalnych robotów jest w powijakach. 20 000 robotów wdrożonych dziś stanie się 250 000 w ciągu dekady. Normy, standardy i prawa ustalone w ciągu najbliższych dwóch-trzech lat zdecydują, czy humanoidalne roboty będą działać w ramach odpowiedzialności, czy też po prostu zaakceptujemy, jako fait accompli, że chodzące platformy sensoryczne będą mapować nasze miasta, nagrywać nasze twarze i przesyłać nasze dane bez żadnych prawnych ograniczeń.

Technologia istnieje już dziś. Idzie twoją ulicą.

Prawo nie istnieje. I wydaje się, że nikt nie śpieszy się, żeby je napisać.